maandag 25 maart 2019

Ze is er!





Ze is er! En ze is alweer ruim twee maanden oud. Al ruim twee maanden mogen we elke dag genieten van onze lieve en mooie dochter, Emi Gerritsen. Geboren op 19 januari 2019, de uitgerekende datum.

Wat een reis... In 2012 stopte ik in januari met het gebruik van de pil. Als we toen hadden geweten hoe de zeven jaar die daarop volgden zouden verlopen….

De eerste anderhalf jaar waren we nog aardig rustig. We werden logischerwijs wel wat ongeduldig, maar anderhalf jaar wachten op een zwangerschap is nog niet zo heel lang. Nadat we in juli 2013 getrouwd waren, begonnen we ons toch wel een beetje zorgen te maken. Naast dat ik niet zwanger werd, kreeg ik ook steeds meer klachten. Vooral tijdens en rond de menstruatie, maar ook steeds vaker daarbuiten. Tijd om eens naar de huisarts te gaan.

En toen begon ' de strijd'. De eerste van vele artsen die mijn klachten niet serieus nam. Ondanks dat ik ondertussen bijna om de week bij de huisartsenpost zat (waar ik steeds weer weggestuurd werd met een ander soort medicatie voor rug/darmen/etc.), moest Michael zijn vruchtbaarheid eerst getest worden. Deze bleek goed te zijn en toen ' mocht'  ik eindelijk ook onderzocht worden.

Het ene na het andere onderzoek volgde, er werden wat kleine dingetjes gezien, maar volgens de artsen niets om me zorgen over te maken.

Oktober 2014 voelt voor mij als de start van 'het hele circus'. Na een week waarin ik dacht een heftige griep te hebben, werd ik in het ziekenhuis opgenomen met een dubbele ontsteking aan mijn eileiders. Nadat ik hiervan hersteld was, kreeg ik een kijkoperatie, omdat de artsen zeker wilden weten dat de ontstekingen geen schade hadden aangericht welke het zwanger worden zouden vermoeilijken.

Ik weet het nog als de dag van gisteren, de dag voor kerst in 2014. Het nieuws dat ik endometriose had, niet op een natuurlijke manier zwanger zou kunnen raken, misschien dat IVF nog een optie was, na een operatie.

Een lange operatie volgde, waarna ik, wonder boven wonder, gelukkig spontaan zwanger raakte! Helaas was het geluk van korte duur en had ik al snel een miskraam. Michael en ik besloten dat we niet meer wilde wachten en dat het tijd werd voor ondersteuning in de vorm van een vruchtbaarheidsbehandeling.

Bij de eerste terugplaatsing was het meteen raak! We waren weer zwanger en deze keer hadden we ook een goede echo. Hoe zwaar was het dan ook dat de tweede echo niet goed was. Het hartje van de baby was gestopt.....

Maar nu, zeven jaar later, na twee operaties, twee miskramen, twee puncties en zes terugplaatsingen, is het dan gelukt. We hebben altijd hoop gehad en kracht in elkaar en onszelf gevonden om door te strijden, de ene dag wat minder en de andere dag wat meer. We wisten dat het zou gaan lukken, het enige dat we nodig hadden was elkaar. 

En daar is ze dan. Ons grote wonder. Onze grote kracht. Ze weet zelf niet half hoe bijzonder ze is, aan ons om dat haar ieder moment van iedere dag te laten merken. 




(Mijn hele verhaal lezen? Neem dan een kijkje op www.dansvanendo.blogspot.com)




donderdag 10 januari 2019

Wat als de rust voorbij is



10 j
anuari 2019

De uitgerekende datum komt steeds dichterbij en het eind van de zwangerschap is nu echt in zicht. Vele mensen vragen zich af of ik het zwanger zijn nog niet zat begin te raken. Maar ik moet zeggen, ondanks dat ik heel erg nieuwsgierig ben naar ons kleine meisje, ik het echt nog niet zat ben. Ja, het wordt wel wat zwaarder nu tegen het einde, maar ik geniet elke dag nog volop van het gerommel in mijn buik.

Waar ik wel steeds meer over aan het nadenken ben, is hoe het straks, na de zwangerschap, met mijn lijf zal gaan. Ik ben één van de gelukkigen waarbij de klachten van de endometriose nagenoeg verdwenen zijn door de zwangerschap. Iets wat helaas niet voor iedereen met endometriose van toepassing is, maar voor mij dus wel. Afgezien van mijn darmen, want die doen echt niks als ik daar geen middeltjes voor neem. Maar goed, als dat het ergste is. 

Maar hoe gaat dit straks zijn als ik niet meer zwanger ben? Dan komen en de klachten weer terug en heb ik een lief klein meisje waar ik voor mag zorgen.Voor de zwangerschap heb ik bijna een jaar geen klachten gehad door de het gebruik van Lucrin. Ik had wel veel last van bijwerkingen, maar door de tabletten die ik daar weer voor kreeg, was het goed te doen. Door de ernstige bijwerkingen (met mogelijk blijvende gevolgen) kun je Lucrin alleen niet langdurig gebruiken, dus dit is na de zwangerschap voor de lange termijn geen optie. 

Reden genoeg voor mij om dit alvast eens na te vragen bij de arts. Wel een beetje dubbel, want het gaat nu toch goed en dan heb je niet zo'n zin om alvast te ver vooruit te kijken. Aan de andere kant, wil ik ook goed voorbereid zijn, want ik wil zo snel mogelijk actie ondernemen voordat de endometriose de kans krijgt meer schade aan te richten dat het nu al heeft gedaan. 

Het is een kort en duidelijk gesprek met de arts. Na het bespreken van enkele opties uit het protocol, komt al snel naar voren dat het gebruik van de (mini)pil het beste bij mij lijkt te passen. Met andere woorden, het ziet ernaar uit dat ik voorlopig nog niet van de medicatie en de hormonen af ben. 

Als ik thuiskom, denk ik er nog eens over na. Wat wil ik nu eigenlijk écht? Ik wil niet de rest van mijn leven aan de medicatie. Zal ik anders de hele boel daaronder eruit laten trekken? Maar dat is ook niet wenselijk. Er zijn heel veel vrouwen met endometriose die na het verwijderen van de baarmoeder meer klachten hebben, bijvoorbeeld door het ontstaan van verklevingen, of endometrioseweefsel dat achterblijft in de buikholte. Ik kan mijn baarmoeder wel laten verwijderen, maar daarmee verdwijnt de endometriose bij mijn darmen en eierstokken -en de bijkomende klachten- niet.

Zonder medicatie is ook geen optie, want dan worden de klachten niet onderdrukt en heb ik elke dag pijn in mijn buik en rug. Het is dus echt een beetje kiezen tussen meerdere kwaden.

Terwijl ik diep zucht, probeer ik alles nog even los te laten. Ik wil genieten van het moment, ik weet dat er straks keuzes gemaakt moeten worden, maar nu nog niet. Eerst nog even heerlijk genieten van dat heerlijke gerommel in mijn buik. 

dinsdag 1 januari 2019

De nieuwe wereld



September 2018

Als ik voor het eerst met Michael de Prénatal inloop, staat bij de ingang in grote letters geschreven: 'Welkom, in onze wereld'. In eerste instantie begrijp ik dat niet helemaal, er is maar één wereld, toch? Eén aarde, waar we met zijn allen deel van uitmaken. Maar al na een paar minuten binnen, begin ik deze boodschap te begrijpen. Want, waar ik op het gebied van zwanger (proberen te) worden van alle ins en outs op de hoogte ben, zoveel nieuwe informatie is er ineens als je het dan 'ineens' ook echt bent.

Ik weet alles over welke hormonen je waarvoor moet spuiten, welke bijwerkingen ze hebben, op welke dagen je een echo krijgt om te kijken of de baarmoeder klaar is voor een terugplaatsing. Ik weet zelfs per ziekenhuis op te noemen welke tijden het meest gangbaar zijn voor welke behandeling. Maar vraag me wat je nodig hebt om een wiegje op te maken, welke kruik het beste is en wat je nu wel of niet echt nodig hebt voor als de kleine er straks is, en ik heb werkelijk waar geen idee. Niet zo verkeerd dus, om 'de nieuwe wereld' eens even in te lopen.

Het probleem van 'de nieuwe wereld' is alleen, net zoals bij 'de oude wereld', dat deze net zo commercieel is en dat iedereen je dingen aan probeert te smeren. Want, waarom zou je een perfect leuk commodemandje van twee euro kopen, als ze er ook voor 20 euro zijn?  Maar dan hebben ze aan mij een verkeerde, want daar heb ik nu net niet zo heel erg behoefte aan. Gelukkig zijn Michael en ik bewapend met een praktisch lijstje van de kraamzorg, waar alleen op staat wat je écht nodig hebt in 'de nieuwe wereld'. Al is het natuurlijk ook best leuk om daar soms even vanaf te wijken, want 'Dat jasje kunnen we natuurlijk echt niet laten hangen! En kijk eens hoe leuk, die slofjes!'  

Na een paar uur door de winkel slenteren en wat discussie over welke (molton)hoezen je nu precies nodig hebt voor het bedje, stappen we bepakt en bezakt weer in de auto. Mét een nieuwe Dikkie Dik knuffel op het dashboard. (Nee die stond niet op het lijstje, ja die heeft ze wel echt nodig). We gaan op weg, terug naar huis, waar we stukje bij beetje toewerken naar het introduceren van 'de nieuwe wereld' in onze nu nog 'oude wereld'. 

zondag 14 oktober 2018

Glucosetolerant



21 september 2018

Afgelopen dinsdag hadden we weer een echo. Een gelukzalige echo wel te verstaan. We hebben met zijn allen naar ons prachtige meisje gekeken. Michael, mijn moeder en ik. En de gynaecoloog natuurlijk. Deze laatste wist de toon goed te zetten met zijn droge grappen, die precies passen bij onze manier van humor. Het was weer heerlijk. En het belangrijkste: De kleine meid groeit goed, ze is precies zo groot als past bij deze termijn.

Na de echo, kreeg ik de vraag van de gynaecoloog of ik al een glucosetolerantietest heb gedaan. Alle zwangere vrouwen krijgen deze, maar schijnbaar zit ik ook nog in de risicogroep vanwege mijn gewicht. Ik mag zelf kiezen wanneer ik hiervoor naar het laboratorium ga en besluit dan meteen maar de vrijdag erna te gaan. Op vrijdag ben ik altijd vrij en heb ik alle tijd.

Mijn doel is om 7.00 uur stipt aan te komen, maar omdat het toch wel erg vroeg en donker was en mijn bed nog iets te lekker lag, kom ik om 7.15 uur aan. Mijn maag rommelt al een beetje, want sinds ik zwanger ben, kan ik echt niet meer zonder een ontbijtje. Maar goed, ik zal het nog even uit moeten houden, want ik moet voorlopig nog nuchter blijven.

Ik meld me bij de balie en mag meteen doorlopen naar prikkamer vijf, waar ik een vingerprik krijg. Aan de hand van een bloeddruppel is te zien dat mijn suikerwaarde hartstikke goed is. Klaar, zou je denken, maar dat is niet zo, want het gaat niet alleen om deze waarde, maar ook om de 'tolerantiewaarde'.  Ik moet twee kartonnen koffiebekers met suikerwater achterovergooien, waarvan de smaak en structuur het meest te vergelijken is met hoestdrank. Alsof dit al niet ranzig genoeg is, mag ik hierna twee uur niet eten en drinken. Ook moet ik op de afdeling blijven, waar niet echt geschikte stoelen staan om twee uur lang op te zitten, want lopen, dat mag ook niet.

Ik ben goed voorbereid, want ik heb een hele stapel tijdschriften meegenomen. En, ik moet zeggen, het eerste anderhalf uur valt me echt wel mee. Het ziekenhuis in Den Helder heeft een mooi uitzicht. Ik zie het steeds lichter worden buiten en het wordt steeds drukker binnen. Toch wel bijzonder, want wanneer maak je dit nu mee?

Maar, na die anderhalf uur wordt het toch wat zwaarder. Ik weet amper nog hoe ik moet zitten, ik heb het stervenskoud en ik gier van de honger. Ik denk aan het broodje chocopasta welke ik als beloning voor mezelf heb meegenomen en het kwijl loopt me in de mond. 

Nog 25 minuten. Een mevrouw denkt dat ze zo door kan lopen, terwijl overal staat aangegeven dat je een nummer moet trekken. Nog 15 minuten. Een man denkt dat hij aan de beurt is, terwijl hij toch echt nog acht nummers moet wachten. Nog 10 minuten. Een vrouw begint een discussie, omdat de laborant het potje met meegenomen vloeistof eerst wil controleren en dat zij daar toch echt een nummer voor moet trekken. Nog 5 minuten. Twee meiden voor me zitten samen te giebelen. Volgens mij zijn het moeder en dochter. Zou ik over een jaar of 10 ook zo zitten?

En ineens is dan toch de tijd al voorbij! Ik trek een nummer en ben al snel aan de beurt. Weer een vingerprik laat zien dat mijn suikerwaarde echt superlaag is. Vind je het gek dat ik het koud heb!? Maar goed, we kunnen nu echt wel met zekerheid zeggen dat ik geen zwangerschapsdiabetes heb.
Ik bedank de laborant en ren naar de gang waar ik gehaast mijn lang verwachte broodje chocopasta uit mijn tas trek. Ik was om 6.00 uur wakker vanmorgen en het is intussen 9.30 uur geweest, dus dat ik honger heb, is ook niet zo heel vreemd.

Ik prop het broodje naar binnen alsof ik al een week niks heb gegeten en gooi er een fles water achteraan. Zo, dat is beter. Opgelucht loop ik naar de auto en rijd richting mijn vriendinnetje, die hier in de buurt woont.

Als ik bij haar in de straat uit de auto stap, voel ik me ineens hondsberoerd. Ik heb het super heet, het zweet staat op mijn hoofd en ik ben duizelig. Hm, misschien iets te veel suiker in één keer? Ik plof bij mijn vriendin op de bank, trek mijn trui uit en excuseer me. Ondertussen maakt zij een lekker koppie thee. In de gezelligheid van deze ochtend, voel ik me direct alweer opknappen. Zo, dat hebben we ook weer gehad.


zondag 16 september 2018

Een klein en perfect mensje



21 augustus 2018

Twaalf weken lang zaten Michael en ik in spanning: 'Zou het deze keer wel goed blijven gaan?' Elke avond brandde ik een kaarsje voor het slapengaan en legde ik mijn handen op mijn buik om zo alle liefde die ik in me had naar mijn buik te sturen. Ondertussen moest ik steeds meer mijn best doen om mijn groeiende buik te verbergen en stelde de één na de ander vragen zoals wanneer we weer gingen beginnen met het traject en waarom ik op een feestje geen alcohol dronk. Ik denk dat ik nog nooit zoveel heb gelogen als in deze drie maanden.

Maar, nu weet dus iedereen het, en dat is toch wel een beetje raar. Linda nieuws heeft zelfs contact met me opgenomen en er is nu een interview dat heel Facebook overgaat. Heel spannend, maar ik ben er superblij mee. Ik hoop dat het mensen de kracht geeft om nooit op te geven. Als wij hadden opgegeven, hadden we hier nu niet gestaan.

Als mensen erover praten met me, denk ik toch af en toe nog, stel dat het misgaat, dan moet ik dat weer aan iedereen vertellen. Een hele rare kronkel, maar dat soort dingen krijg je gewoon als je de dingen mee hebt gemaakt die wij mee hebben gemaakt. Toch kan ik er nu toch wel echt van genieten. Ik wist gewoon dat - als we maar doorvochten - we op dit punt zouden komen, en het is waarheid gebleken!

Vandaag ben ik ruim 18 weken zwanger en is het tijd voor de tweede termijnecho, de 20-wekenecho. Bij deze echo wordt de kleine aan alle kanten nagekeken en, als het goed is, horen we ook het geslacht! Het meest belangrijke is natuurlijk dat alles goed is, maar ik ben ook supernieuwsgierig naar hoe hij of zij er nu uitziet!

Op de echo zien we al snel dat de kleine helemaal onderin de baarmoeder dubbelgevouwen ligt met het hoofd tussen de voeten. De optimale positie om alles goed te kunnen bekijken, maar niet heus. Natuurlijk, vier maanden voor de geboorte is hij of zij al net zo eigenwijs als beide ouders bij elkaar. 

Een uur verder met een hoop geduw en heen en weer gedraai - op de ene zij, op de andere zij, even wachten, even naar het toilet - heeft de verloskundige toch alles kunnen zien. En alles is helemaal perfect, zoals het hoort te zijn.

De verloskundige geeft aan dat ze het geslacht al heeft gezien en ik zeg dat ik denk het ook gezien te hebben. Ze vraagt me wat ik gezien denk te hebben. 'Het is een meisje'. De verloskundige glimlacht en knikt. Stralend kijk ik Michael aan en stralend kijkt hij terug. We krijgen een meisje, een klein, perfect meisje. 

zondag 2 september 2018

Met zijn allen genieten



5 juli 2018

Ik ben echt kapot. We zijn vannacht thuis gekomen van een heerlijke vakantie in Spanje. We hebben twee weken volop genoten van het mooie weer, de rust en elkaar. We waren vannacht rond 3.00 uur thuis, ik vermoed dat ik rond een uur of 4.00 sliep en vanaf 7.30 begon één van de katten ieder uur te miauwen. Dat doet hij anders nooit, maar hij zal ons wel gemist hebben, ofzo.

Het is 10.00 uur als ik besluit om toch maar mijn bed uit te komen. Nog 5 uur, 5 uur voordat we weer even mogen gluren naar ons kindje. Vandaag is de eerste termijnecho, ook wel 'twaalfwekenecho' genoemd. Als deze ook weer goed is, zijn we uit de gevarenzone. Er bestaat natuurlijk altijd een kans dat het nog mis kan gaan, maar het grootste risico is dan echt voorbij.

Nog voor de terugplaatsing voelde deze poging al uiterst goed. Het schijnt dat vrouwen dat weleens vaker hebben bij een zwangerschap. Ze weten gewoon dat het goed is, maar kunnen niet uitleggen waarom. Dat heb ik nu dus ook. En daarnaast kun je er vanaf de buitenkant gezien ook echt niet meer omheen. Ik kijk nog eens naar mezelf in de spiegel en waar 3 maanden geleden een klein rolletje vet zat, zit nu toch echt een behoorlijk -niet vet- buikje. Het was in Spanje elke dag een overdenking van een kwartier wat ik die dag nu eens aan zou trekken, omdat in de tweede week daar de helft van de kleren die ik meehad niet meer lekker zaten of pasten.

Eigenlijk ben ik niet zo zenuwachtig voor vandaag, ik heb er gewoon heel erg veel zin in! Na het ontbijt houd ik me bezig met het opruimen van alle spullen en wassen draaien. Michael stoft en zuigt ondertussen het hele huis, wat echt heel hard nodig is, twee weken vakantie plus drie katten in huis is een bende, dat kan ik je wel vertellen. In ieder geval zorgt het er wel voor dat de tijd deze ochtend lekker snel voorbij gaat.

We komen lekker op tijd aan in het ziekenhuis, waar we vervolgens bijna 30 minuten moeten wachten. Kijk, dat begrijp ik dan op zich eigenlijk prima. Er kan altijd wat tussen komen en er kunnen onvoorziene omstandigheden zijn. Maar ik vind eigenlijk dat ze voor 'spannende gevallen' iets moeten bedenken waardoor de wachttijd niet langer dan vijf á tien minuten is. Stel je voor dat je voor een extra echo komt omdat je bloed verliest en je zit dan 30 minuten of langer te wachten (echt gebeurd in een vorige zwangerschap). Dan wordt je toch helemaal gek? Of ligt het aan mij en is voor andere mensen een afspraak altijd spannend, hoe lang je ook zwanger bent?

Maar goed, wat ik er eigenlijk mee wil zeggen, is dat ik door het wachten zenuwachtig wordt. En dat vind ik echt super irritant. Want ik was echt helemaal niet zenuwachtig, maar bij elke minuut na 15.00 uur, lijkt mijn hartslag iets omhoog te gaan. Ik zit een beetje in mijn stoel te wiebelen, kijk wat om me heen en kijk nog eens naar het scherm van mijn telefoon zonder iets te zien.

Tegen 15.30 uur is het dan eindelijk zo ver! We lopen helemaal naar het einde van het smalle gangetje. Tijdens het lopen heb ik een mantra in mijn hoofd: 'Naar links, naar links, naar links'. Aan de linkerkant zitten namelijk de behandelkamers, rechts zitten de spreekkamers. Ik wil eerst naar de baby kijken en daarna gaan we wel praten over waar er dan ook over gepraat moet worden.

De verloskundige slaat af naar links en ik slaak een zucht van opluchting. Voordat ik in de stoel klim, vraag ik eerst nog wel even of de echo inwendig moet, of dat het met deze termijn uitwendig gaat. Het laatste is het antwoord. Ik mag zelfs mijn slippers aanhouden.  Dat is toch wel apart, ik kom al vijf jaar in dit ziekenhuis, op deze afdeling, en dit is de eerste keer dat ik helemaal niets uit hoef te trekken. 

Ik krijg koude gel op mijn buik, het echo-apparaat wordt erop geduwd en dan zie ik het, een ienieminie dansend poppetje. Vijf centimeter lang, maar alles zit er al op en aan. Ik kijk naar het kleine, mooie mensje in mijn buik, welke alle kanten op beweegt, en ik kan alleen maar staren met een grote lach op mijn gezicht. 

Alles ziet er perfect uit: het hoofdje, het buikje, twee armpjes, twee beentjes met voetjes waarvan je de teentjes al kunt zien. Hoe bizar is dit. Ik zou wel uren willen blijven liggen om te kijken, maar dat kan natuurlijk niet.

Na de echo hebben we een gesprek met de verloskundige. Omdat mijn endometriose rustig is en alles er verder ook goed uitziet, is er in principe geen medische noodzaak om in het ziekenhuis te blijven komen. Maar, we mogen zelf kiezen of we in het ziekenhuis willen blijven of dat we liever naar een verloskundigenpraktijk gaan. 

Michael en ik hoeven er geen seconde over na te denken, we willen in het ziekenhuis blijven. Iedereen kent ons hier en het voelt vertrouwt. Iedereen heeft zo erg met ons meegeleefd in de afgelopen jaren, nu is het tijd om met zijn allen te kunnen genieten. 

zondag 26 augustus 2018

Het spannendste moment



15 juni 2018

Vandaag is misschien wel het spannendste moment van deze zwangerschap tot nu toe. De tweede echo. De echo waarbij twee jaar geleden onze hele wereld instortte. Toen was de eerste echo ook goed, maar de tweede, de tweede was echt niet goed.

Ik voel me bijzonder genoeg heel optimistisch, ik weet gewoon dat het goed blijft gaan deze keer, dat voel ik aan alles. Maar toch is het een naar moment, want je kunt niet anders dan terug denken aan hetzelfde moment twee jaar geleden. We hebben teveel meegemaakt om dat soort feiten te negeren. 

Onze eigen gyneacoloog is met vakantie, dus we hebben een vervangster. Ook een jonge vrouw, waarbij ik me eigenlijk direct op mijn gemak voel. Ze legt uit dat een inwendige echo meer zekerheid geeft, dus ik geef meteen aan dat ik dit dan wil. Geen onzekerheid meer, zeker niet als dit niet nodig is. 

Michael zit naast me en ik zie dat hij zijn hoofd wegdraait, hij durft niet te kijken. Ik pak zijn hand vast en geef er zachtjes een kneepje in. We kijken elkaar aan en dan zie ik het in mijn ooghoek. Het knipperende lichtje is er nog steeds. Ons baby'tje doet het supergoed. Hij of zij is goed gegroeid, het hartje klopt sterk en we zien ons kindje zelfs een beetje bewegen.

En nu merk ik pas hoe gespannen ik eigenlijk zelf was. De tranen stromen over mijn wangen. Ik kijk naar Michael en zie dat hij nog nooit zo gelukkig is geweest als op dit moment. Hij straalt en hij stijgt bijna op. Hij ziet eruit zoals ik me voel.

Mijn man en ik, ik en mijn man. En ons grote geluk. Eindelijk valt alles op zijn plek.