zondag 29 november 2020

Corona




Maart 2020

En toen was het daar ineens, COVID-19, in de volksmond corona genoemd. Een ver van mijn bed show. Grappen maakten we erover. Niet wetende dat het zo dichtbij zou komen. Er zijn al zo vaak virussen in China ontstaan, maar nooit kwamen deze op een dergelijke manier richting de rest van de wereld, zoals dat nu gebeurt. 

Je kunt vinden wat je ervan vindt. De één leeft in vreselijke angst, de ander gelooft dat corona niet bestaat, en alles ertussen in. Ik ga niet oordelen over wat anderen van corona vinden, daar gaat dit blog niet over. Dit blog gaat over de gevolgen van corona, de gevolgen voor mensen met endometriose en de mensen die niet zelf zwanger kunnen worden. 

Sommige mensen zouden zeggen: 'Waar maak je jezelf druk om? Voor anderen is het veel erger!' Daar zit misschien een kern van waarheid in, maar, zoals een van mijn beste vriendinnen ooit eens tegen me zei: 'Dat een ander het misschien erger heeft, betekent niet dat het voor jou niet erg kan en mag zijn'.

Toen ik te horen kreeg dat ik endometriose had, wist ik eigenlijk nauwelijks wat het was. Een van de eerste dingen die ik deed, was zoeken op Facebook naar pagina's of groepen over dit onderwerp. En ja hoor, ik vond al snel een lotgenotengroep. Eigenlijk ben ik daar nooit zo van, ik ben niet iemand die dan in gezamenlijkheid zielig wil gaan zitten doen, omdat we toevallig dezelfde ziekte hebben. 

Al snel kwam ik erachter dat ik in de juiste groep terecht was gekomen. Het is geen groep waarin mensen 'zielig zitten te doen'. Het is een groep waarin men elkaar helpt te voorzien van de juiste informatie en men elkaar een hart onder de riem steekt als iemand er even doorheen zit. We zijn allemaal ervaringsdeskundigen die elkaar verder kunnen helpen.

Sinds de eerste coronagolf, zie ik steeds meer berichten van lotgenoten, of zoals we elkaar noemen: 'lotjes',  voorbij komen over hun behandeling en operaties. Alles wordt geannuleerd, de een na de ander wordt afgezegd. Er is geen ruimte in het ziekenhuis voor deze lotjes, deze lotjes die elke dag vechten tegen de pijn, het ongemak, hun lichaam. Wat zij hebben, is niet levensbedreigend. Ze gaan niet dood als ze een paar maanden later geholpen worden. Maar ze moeten wel langer door met de pijn. Vrouwen die dagen, uren en minuten aftelden naar hun verlossing, het gaat niet door. 

Zoals ik net al zei, zijn er veel ergere gevolgen van corona. Maar je zal toch elke dag met pijn rondlopen, zo'n erge pijn dat je niet meer kunt werken, soms niet eens meer kunt lopen of normaal kan zitten of liggen. En hier dan niet aan geholpen kunnen worden.

En dan is er nog die andere groep 'lotjes'. De groep waar ik ook bij hoor, de groep mensen die niet zonder medische hulp zwanger kan worden. De groep met de minste prioriteit in dit geval. Ik vind dat ook logisch. Zonder vruchtbaarheidsbehandeling is er fysiek eigenlijk niets aan de hand. Het is niet dat er iets direct verholpen moet worden, omdat je anders niet kunt functioneren.

Maar stel je eens voor, je bent al jaren bezig en nu moet je verplicht pauze nemen. Je weet niet hoe lang. Het kan een paar maanden zijn, maar voor de meesten gaat het minstens een half jaar duren. Of je bent al drie weken hormonen aan het inspuiten en ineens moet je stoppen. Al die stress, al die troep in je lijf. Voor niks. 

Wij zouden woensdag 18 maart naar het ziekenhuis mogen voor een startgesprek voor een nieuwe behandeling. Zondag 15 maart kwam er een lockdown en ging alles dicht. Alle niet-noodzakelijke zorg werd geannuleerd. Nu staan we op een wachtlijst. En deze wachtlijst is lang. Elke week wachten is eigenlijk te lang. Maar in maart te horen krijgen dat je in ieder geval voor september niet aan de beurt bent, is wel even slikken.




woensdag 7 oktober 2020

Waar beginnen we weer aan

 


Februari 2020

Waar begin ik in hemelsnaam weer aan. Die gedachte is toch wel het meest overheersend als ik onderweg ben naar het ziekenhuis in Schagen. Moeten we niet gewoon tevreden zijn met wat we hebben, dan draai ik een rondje op de rotonde, rijd naar huis en blijft het gewoon zoals het is, lekker makkelijk! Maar ik weet ook dat het zo niet werkt, als iemand weet hoe het wel werkt, ben ik het wel. Je gevoel wint van je verstand. Altijd. Dus rijd ik door, parkeer de auto en meld ik me bij de balie. 

Als ik de kamer van de arts inloop is het net een stap terug in de tijd, alsof het niet al ruim een jaar geleden is dat we elkaar voor het laats zagen. We kletsen even gezellig, ik laat foto's van Emi zien en dan is het toch echt tijd om te bespreken waarvoor ik hier zit.

Vorig jaar had ik echt niet gedacht hier nu te zitten. Geen haar op mijn hoofd die daar aan dacht. En daar was ook echt wel een reden voor. Om het maar zo te zeggen, Emi is helemaal fantastisch, maar ze heeft ook (zoals ieder kind) een aantal dingen die niet zo fantastisch zijn. En in haar geval waren dat veel te weinig slapen en 's nachts heel veel huilen. Ik kan me nog goed de nacht herinneren dat Michael en ik over het hoge volume van Emi heen naar elkaar schreeuwden dat er echt geen tweede ging komen. Op een gegeven moment komt er echter een punt dat het makkelijker wordt (of minder moeilijk), dat de rust in je hoofd terugkomt en dat je die diepe wens dat je altijd graag twee kindjes hebt gewild weer keihard terug voelt komen. Daarbij is een broertje of zusje voor Emi toch ook wel heel erg leuk. En zo kwam het besluit dat we voor een tweede zouden gaan na Emi haar eerste verjaardag. 

En daar zit ik dan dus, tegenover mijn arts, te luisteren naar het plan van aanpak om de allerlaatste cryo die we hebben terug te laten plaatsen. De allerlaatste. Alles of niks. Als deze niet blijft plakken, zal ik weer medicijnen moeten gaan spuiten en, nog erger, weer een punctie moeten ondergaan. Maar zo ver is het nog niet. Mogelijk zijn de wonderen de wereld nog niet uit. 

Tot mijn verrassing, mag ik volgende week al stoppen met de pil. Ik had verwacht dat ik vanwege mijn endometriose eerst weer onderdrukt had moeten worden, maar door de zwangerschap en het chronisch pilgebruik daarop aansluitend, ben ik lang genoeg onderdrukt geweest. 

Stuiterend van geluk rijd ik terug naar huis, we mogen meteen beginnen! Wat snel en wat gek. Ik ben de afgelopen jaren gewend dat ik altijd langer moest wachten dan verwacht, maar nu is dat eens een keer andersom. En dat voelt wel lekker, kan ik je vertellen. 

Na het stoppen van de pil komt mijn menstruatie na een paar dagen op gang en begin ik met de hormonen. Ik krijg een echo in het ziekenhuis in Den Helder waarop te zien is dat alles er goed uitziet. Tijd voor de terugplaatsing! Deze vindt plaats op 28 februari, in het AMC te Amsterdam. We gaan met zijn drietjes en maken er echt een uitje van. 

Bij binnenkomst komen de herinneringen me tegemoet. De laatste keer dat we hier waren zat Emi als embryo van vier dagen oud in mijn buik en moesten we allemaal nog afwachten hoe het verder zou gaan. Dat is nu bijna twee jaar geleden. En moet je ons nu zien. Ik neem plaats op het welbekende bankje achterin de wachtruimte en, terwijl ik daar zit te wachten, zie ik Michael en Emi hand in hand over de afdeling lopen.  Ik kijk naar ze, hoe ze daar zo lopen samen, en kan een glimlach niet onderdrukken. 

Ik wordt opgeroepen en moet alleen naar binnen, want er mag maximaal één persoon mee en Emi alleen achter laten of Emi mee naar binnen nemen, lijkt me niet zo'n handige actie.

Het vaste stramien zit nog steeds in mijn hoofd, je zou het ingesleten kunnen noemen: Hokje in, kleding uit, schortje en slofjes aan, haarnetje op en plaats nemen op de wachtstoel. 

Het wachten duurt even, maar dan wordt ik eindelijk opgehaald en is het moment daar. De verpleegkundige maakt een foto van het embryo die uitvergroot getoond wordt op het scherm en dan vind de daadwerkelijke terugplaatsing plaats. Het is een kwestie van minuten voordat ik mezelf weer kan herenigen met mijn man en dochter. 

Na de terugplaatsing is het weer twee lange weken wachten. Voor degenen die er ervaring mee hebben, het herkenbare proces van hoop naar wanhoop en van overtuiging naar twijfel. Op de testdatum wordt het pijnlijk duidelijk, het embryo is niet blijven zitten, ik ben niet zwanger. 

Ondanks dat we wonder boven wonder al een zwangerschap mee hebben mogen maken en ouders zijn, merk ik dat ik toch best wel verdrietig ben. Mijn verdriet maakt dat ik me schuldig voel richting mensen die nog met lege handen staan. Maar, zoals mijn arts ook al zei, een wens voor een tweede kindje kan net zo sterk zijn als de wens voor een eerste kindje en daar hoeft iemand zich absoluut niet schuldig om te voelen. En zo is het. 

Ik geef Emi een extra dikke knuffel. Zeven jaar hebben we gewacht en gestreden tot ze er was. Hoe kon ik ooit denken dat een tweede er zo snel en makkelijk zou komen? Het past perfect in het plaatje dat we daar ook een beetje voor moeten wachten en strijden. 


woensdag 2 september 2020

Post zwangerschap




De laatste keer dat ik een blog schreef, was het maart 2019, zo'n anderhalf jaar geleden. Ik schreef toen dat het eindelijk gelukt was om een kindje te krijgen en dat we al twee maanden van Emi mochten genieten.

Ondertussen mogen we al ruim anderhalf jaar van onze enthousiaste, onderzoekende en humoristische dochter genieten. Ze is een lekkere dame met pit en dat past eigenlijk wel bij de weg die we hebben afgelegd tot haar komst en onze eigen persoonlijkheidstrekken. 

Een jaar geleden zijn we van Julianadorp naar Heerhugowaard verhuisd, waar we echt ons plekje hebben gevonden. 


Na de bevalling heb ik een gesprek met de arts gehad in verband met het onderdrukken van de endometriose. Een operatie behoort nog steeds tot de mogelijkheden, maar is niet zonder risico's en dit wil ik pas doen als we zeker weten dat een volgende zwangerschap geen optie meer is. 

Dan blijven er een paar opties over. Een spiraaltje, dit was voor mij meteen een 'no-go'. Ik heb van andere mensen gehoord dat het zetten en verwijderen erg pijnlijk is en ik heb al genoeg 'gesodemieter' aan mijn lijf gehad, de afgelopen jaren. Optie twee is een implanon, een soort hormonenstaafje welke onder de huid ingebracht wordt. Ook geen optie voor mij, want deze vorm van medicatie heeft een lange werktijd en als we toe zijn aan een volgende poging zwanger te worden, wil ik niet dat ik weer moet gaan zitten wachten tot het uitgewerkt is. 

Dan blijft optie 3 over: de anticonceptiepil. Deze slik ik chronisch, dus zonder stopweek. Het voordeel is dat de pil de endometriose onderdrukt. Nadeel is dat het me extra moeite kost om die laatste zwangerschapskilo's kwijt te raken en dat die hormonen ook wel wat met je stemming doen.... 
Het is alleen helaas nu even niet anders, het is kiezen uit een aantal 'kwaden'. 

Het pilgebruik in combinatie met een beetje opletten wat ik eet, zorgt ervoor dat de endometriose zich aardig rustig houdt. Natuurlijk ervaar ik nog wel klachten, maar ik kan tenminste wel aardig normaal functioneren en als dat op dit moment het meest haalbare is, doen we het daar gewoon mee. 

maandag 25 maart 2019

Ze is er!





Ze is er! En ze is alweer ruim twee maanden oud. Al ruim twee maanden mogen we elke dag genieten van onze lieve en mooie dochter, Emi Gerritsen. Geboren op 19 januari 2019, de uitgerekende datum.

Wat een reis... In 2012 stopte ik in januari met het gebruik van de pil. Als we toen hadden geweten hoe de zeven jaar die daarop volgden zouden verlopen….

De eerste anderhalf jaar waren we nog aardig rustig. We werden logischerwijs wel wat ongeduldig, maar anderhalf jaar wachten op een zwangerschap is nog niet zo heel lang. Nadat we in juli 2013 getrouwd waren, begonnen we ons toch wel een beetje zorgen te maken. Naast dat ik niet zwanger werd, kreeg ik ook steeds meer klachten. Vooral tijdens en rond de menstruatie, maar ook steeds vaker daarbuiten. Tijd om eens naar de huisarts te gaan.

En toen begon ' de strijd'. De eerste van vele artsen die mijn klachten niet serieus nam. Ondanks dat ik ondertussen bijna om de week bij de huisartsenpost zat (waar ik steeds weer weggestuurd werd met een ander soort medicatie voor rug/darmen/etc.), moest Michael zijn vruchtbaarheid eerst getest worden. Deze bleek goed te zijn en toen ' mocht'  ik eindelijk ook onderzocht worden.

Het ene na het andere onderzoek volgde, er werden wat kleine dingetjes gezien, maar volgens de artsen niets om me zorgen over te maken.

Oktober 2014 voelt voor mij als de start van 'het hele circus'. Na een week waarin ik dacht een heftige griep te hebben, werd ik in het ziekenhuis opgenomen met een dubbele ontsteking aan mijn eileiders. Nadat ik hiervan hersteld was, kreeg ik een kijkoperatie, omdat de artsen zeker wilden weten dat de ontstekingen geen schade hadden aangericht welke het zwanger worden zouden vermoeilijken.

Ik weet het nog als de dag van gisteren, de dag voor kerst in 2014. Het nieuws dat ik endometriose had, niet op een natuurlijke manier zwanger zou kunnen raken, misschien dat IVF nog een optie was, na een operatie.

Een lange operatie volgde, waarna ik, wonder boven wonder, gelukkig spontaan zwanger raakte! Helaas was het geluk van korte duur en had ik al snel een miskraam. Michael en ik besloten dat we niet meer wilde wachten en dat het tijd werd voor ondersteuning in de vorm van een vruchtbaarheidsbehandeling.

Bij de eerste terugplaatsing was het meteen raak! We waren weer zwanger en deze keer hadden we ook een goede echo. Hoe zwaar was het dan ook dat de tweede echo niet goed was. Het hartje van de baby was gestopt.....

Maar nu, zeven jaar later, na twee operaties, twee miskramen, twee puncties en zes terugplaatsingen, is het dan gelukt. We hebben altijd hoop gehad en kracht in elkaar en onszelf gevonden om door te strijden, de ene dag wat minder en de andere dag wat meer. We wisten dat het zou gaan lukken, het enige dat we nodig hadden was elkaar. 

En daar is ze dan. Ons grote wonder. Onze grote kracht. Ze weet zelf niet half hoe bijzonder ze is, aan ons om dat haar ieder moment van iedere dag te laten merken. 




(Mijn hele verhaal lezen? Neem dan een kijkje op www.dansvanendo.blogspot.com)




donderdag 10 januari 2019

Wat als de rust voorbij is



10 j
anuari 2019

De uitgerekende datum komt steeds dichterbij en het eind van de zwangerschap is nu echt in zicht. Vele mensen vragen zich af of ik het zwanger zijn nog niet zat begin te raken. Maar ik moet zeggen, ondanks dat ik heel erg nieuwsgierig ben naar ons kleine meisje, ik het echt nog niet zat ben. Ja, het wordt wel wat zwaarder nu tegen het einde, maar ik geniet elke dag nog volop van het gerommel in mijn buik.

Waar ik wel steeds meer over aan het nadenken ben, is hoe het straks, na de zwangerschap, met mijn lijf zal gaan. Ik ben één van de gelukkigen waarbij de klachten van de endometriose nagenoeg verdwenen zijn door de zwangerschap. Iets wat helaas niet voor iedereen met endometriose van toepassing is, maar voor mij dus wel. Afgezien van mijn darmen, want die doen echt niks als ik daar geen middeltjes voor neem. Maar goed, als dat het ergste is. 

Maar hoe gaat dit straks zijn als ik niet meer zwanger ben? Dan komen en de klachten weer terug en heb ik een lief klein meisje waar ik voor mag zorgen.Voor de zwangerschap heb ik bijna een jaar geen klachten gehad door de het gebruik van Lucrin. Ik had wel veel last van bijwerkingen, maar door de tabletten die ik daar weer voor kreeg, was het goed te doen. Door de ernstige bijwerkingen (met mogelijk blijvende gevolgen) kun je Lucrin alleen niet langdurig gebruiken, dus dit is na de zwangerschap voor de lange termijn geen optie. 

Reden genoeg voor mij om dit alvast eens na te vragen bij de arts. Wel een beetje dubbel, want het gaat nu toch goed en dan heb je niet zo'n zin om alvast te ver vooruit te kijken. Aan de andere kant, wil ik ook goed voorbereid zijn, want ik wil zo snel mogelijk actie ondernemen voordat de endometriose de kans krijgt meer schade aan te richten dat het nu al heeft gedaan. 

Het is een kort en duidelijk gesprek met de arts. Na het bespreken van enkele opties uit het protocol, komt al snel naar voren dat het gebruik van de (mini)pil het beste bij mij lijkt te passen. Met andere woorden, het ziet ernaar uit dat ik voorlopig nog niet van de medicatie en de hormonen af ben. 

Als ik thuiskom, denk ik er nog eens over na. Wat wil ik nu eigenlijk écht? Ik wil niet de rest van mijn leven aan de medicatie. Zal ik anders de hele boel daaronder eruit laten trekken? Maar dat is ook niet wenselijk. Er zijn heel veel vrouwen met endometriose die na het verwijderen van de baarmoeder meer klachten hebben, bijvoorbeeld door het ontstaan van verklevingen, of endometrioseweefsel dat achterblijft in de buikholte. Ik kan mijn baarmoeder wel laten verwijderen, maar daarmee verdwijnt de endometriose bij mijn darmen en eierstokken -en de bijkomende klachten- niet.

Zonder medicatie is ook geen optie, want dan worden de klachten niet onderdrukt en heb ik elke dag pijn in mijn buik en rug. Het is dus echt een beetje kiezen tussen meerdere kwaden.

Terwijl ik diep zucht, probeer ik alles nog even los te laten. Ik wil genieten van het moment, ik weet dat er straks keuzes gemaakt moeten worden, maar nu nog niet. Eerst nog even heerlijk genieten van dat heerlijke gerommel in mijn buik. 

dinsdag 1 januari 2019

De nieuwe wereld



September 2018

Als ik voor het eerst met Michael de Prénatal inloop, staat bij de ingang in grote letters geschreven: 'Welkom, in onze wereld'. In eerste instantie begrijp ik dat niet helemaal, er is maar één wereld, toch? Eén aarde, waar we met zijn allen deel van uitmaken. Maar al na een paar minuten binnen, begin ik deze boodschap te begrijpen. Want, waar ik op het gebied van zwanger (proberen te) worden van alle ins en outs op de hoogte ben, zoveel nieuwe informatie is er ineens als je het dan 'ineens' ook echt bent.

Ik weet alles over welke hormonen je waarvoor moet spuiten, welke bijwerkingen ze hebben, op welke dagen je een echo krijgt om te kijken of de baarmoeder klaar is voor een terugplaatsing. Ik weet zelfs per ziekenhuis op te noemen welke tijden het meest gangbaar zijn voor welke behandeling. Maar vraag me wat je nodig hebt om een wiegje op te maken, welke kruik het beste is en wat je nu wel of niet echt nodig hebt voor als de kleine er straks is, en ik heb werkelijk waar geen idee. Niet zo verkeerd dus, om 'de nieuwe wereld' eens even in te lopen.

Het probleem van 'de nieuwe wereld' is alleen, net zoals bij 'de oude wereld', dat deze net zo commercieel is en dat iedereen je dingen aan probeert te smeren. Want, waarom zou je een perfect leuk commodemandje van twee euro kopen, als ze er ook voor 20 euro zijn?  Maar dan hebben ze aan mij een verkeerde, want daar heb ik nu net niet zo heel erg behoefte aan. Gelukkig zijn Michael en ik bewapend met een praktisch lijstje van de kraamzorg, waar alleen op staat wat je écht nodig hebt in 'de nieuwe wereld'. Al is het natuurlijk ook best leuk om daar soms even vanaf te wijken, want 'Dat jasje kunnen we natuurlijk echt niet laten hangen! En kijk eens hoe leuk, die slofjes!'  

Na een paar uur door de winkel slenteren en wat discussie over welke (molton)hoezen je nu precies nodig hebt voor het bedje, stappen we bepakt en bezakt weer in de auto. Mét een nieuwe Dikkie Dik knuffel op het dashboard. (Nee die stond niet op het lijstje, ja die heeft ze wel echt nodig). We gaan op weg, terug naar huis, waar we stukje bij beetje toewerken naar het introduceren van 'de nieuwe wereld' in onze nu nog 'oude wereld'. 

zondag 14 oktober 2018

Glucosetolerant



21 september 2018

Afgelopen dinsdag hadden we weer een echo. Een gelukzalige echo wel te verstaan. We hebben met zijn allen naar ons prachtige meisje gekeken. Michael, mijn moeder en ik. En de gynaecoloog natuurlijk. Deze laatste wist de toon goed te zetten met zijn droge grappen, die precies passen bij onze manier van humor. Het was weer heerlijk. En het belangrijkste: De kleine meid groeit goed, ze is precies zo groot als past bij deze termijn.

Na de echo, kreeg ik de vraag van de gynaecoloog of ik al een glucosetolerantietest heb gedaan. Alle zwangere vrouwen krijgen deze, maar schijnbaar zit ik ook nog in de risicogroep vanwege mijn gewicht. Ik mag zelf kiezen wanneer ik hiervoor naar het laboratorium ga en besluit dan meteen maar de vrijdag erna te gaan. Op vrijdag ben ik altijd vrij en heb ik alle tijd.

Mijn doel is om 7.00 uur stipt aan te komen, maar omdat het toch wel erg vroeg en donker was en mijn bed nog iets te lekker lag, kom ik om 7.15 uur aan. Mijn maag rommelt al een beetje, want sinds ik zwanger ben, kan ik echt niet meer zonder een ontbijtje. Maar goed, ik zal het nog even uit moeten houden, want ik moet voorlopig nog nuchter blijven.

Ik meld me bij de balie en mag meteen doorlopen naar prikkamer vijf, waar ik een vingerprik krijg. Aan de hand van een bloeddruppel is te zien dat mijn suikerwaarde hartstikke goed is. Klaar, zou je denken, maar dat is niet zo, want het gaat niet alleen om deze waarde, maar ook om de 'tolerantiewaarde'.  Ik moet twee kartonnen koffiebekers met suikerwater achterovergooien, waarvan de smaak en structuur het meest te vergelijken is met hoestdrank. Alsof dit al niet ranzig genoeg is, mag ik hierna twee uur niet eten en drinken. Ook moet ik op de afdeling blijven, waar niet echt geschikte stoelen staan om twee uur lang op te zitten, want lopen, dat mag ook niet.

Ik ben goed voorbereid, want ik heb een hele stapel tijdschriften meegenomen. En, ik moet zeggen, het eerste anderhalf uur valt me echt wel mee. Het ziekenhuis in Den Helder heeft een mooi uitzicht. Ik zie het steeds lichter worden buiten en het wordt steeds drukker binnen. Toch wel bijzonder, want wanneer maak je dit nu mee?

Maar, na die anderhalf uur wordt het toch wat zwaarder. Ik weet amper nog hoe ik moet zitten, ik heb het stervenskoud en ik gier van de honger. Ik denk aan het broodje chocopasta welke ik als beloning voor mezelf heb meegenomen en het kwijl loopt me in de mond. 

Nog 25 minuten. Een mevrouw denkt dat ze zo door kan lopen, terwijl overal staat aangegeven dat je een nummer moet trekken. Nog 15 minuten. Een man denkt dat hij aan de beurt is, terwijl hij toch echt nog acht nummers moet wachten. Nog 10 minuten. Een vrouw begint een discussie, omdat de laborant het potje met meegenomen vloeistof eerst wil controleren en dat zij daar toch echt een nummer voor moet trekken. Nog 5 minuten. Twee meiden voor me zitten samen te giebelen. Volgens mij zijn het moeder en dochter. Zou ik over een jaar of 10 ook zo zitten?

En ineens is dan toch de tijd al voorbij! Ik trek een nummer en ben al snel aan de beurt. Weer een vingerprik laat zien dat mijn suikerwaarde echt superlaag is. Vind je het gek dat ik het koud heb!? Maar goed, we kunnen nu echt wel met zekerheid zeggen dat ik geen zwangerschapsdiabetes heb.
Ik bedank de laborant en ren naar de gang waar ik gehaast mijn lang verwachte broodje chocopasta uit mijn tas trek. Ik was om 6.00 uur wakker vanmorgen en het is intussen 9.30 uur geweest, dus dat ik honger heb, is ook niet zo heel vreemd.

Ik prop het broodje naar binnen alsof ik al een week niks heb gegeten en gooi er een fles water achteraan. Zo, dat is beter. Opgelucht loop ik naar de auto en rijd richting mijn vriendinnetje, die hier in de buurt woont.

Als ik bij haar in de straat uit de auto stap, voel ik me ineens hondsberoerd. Ik heb het super heet, het zweet staat op mijn hoofd en ik ben duizelig. Hm, misschien iets te veel suiker in één keer? Ik plof bij mijn vriendin op de bank, trek mijn trui uit en excuseer me. Ondertussen maakt zij een lekker koppie thee. In de gezelligheid van deze ochtend, voel ik me direct alweer opknappen. Zo, dat hebben we ook weer gehad.