Het spannendste moment

15 juni 2018

Vandaag is misschien wel het spannendste moment van deze zwangerschap tot nu toe. De tweede echo. De echo waarbij twee jaar geleden onze hele wereld instortte. Toen was de eerste echo ook goed, maar de tweede, de tweede was echt niet goed.

Ik voel me bijzonder genoeg heel optimistisch, ik weet gewoon dat het goed blijft gaan deze keer, dat voel ik aan alles. Maar toch is het een naar moment, want je kunt niet anders dan terug denken aan hetzelfde moment twee jaar geleden. We hebben teveel meegemaakt om dat soort feiten te negeren. 

Onze eigen gyneacoloog is met vakantie, dus we hebben een vervangster. Ook een jonge vrouw, waarbij ik me eigenlijk direct op mijn gemak voel. Ze legt uit dat een inwendige echo meer zekerheid geeft, dus ik geef meteen aan dat ik dit dan wil. Geen onzekerheid meer, zeker niet als dit niet nodig is. 

Michael zit naast me en ik zie dat hij zijn hoofd wegdraait, hij durft niet te kijken. Ik pak zijn hand vast en geef er zachtjes een kneepje in. We kijken elkaar aan en dan zie ik het in mijn ooghoek. Het knipperende lichtje is er nog steeds. Ons baby'tje doet het supergoed. Hij of zij is goed gegroeid, het hartje klopt sterk en we zien ons kindje zelfs een beetje bewegen.

En nu merk ik pas hoe gespannen ik eigenlijk zelf was. De tranen stromen over mijn wangen. Ik kijk naar Michael en zie dat hij nog nooit zo gelukkig is geweest als op dit moment. Hij straalt en hij stijgt bijna op. Hij ziet eruit zoals ik me voel.

Mijn man en ik, ik en mijn man. En ons grote geluk. Eindelijk valt alles op zijn plek.

Nog nooit zo goed als nu

31 mei 2018

Na twee lange weken wachten, is het vandaag tijd voor de eerste echo. We zijn pas 's middags aan de beurt en ik heb de hele ochtend de uren af zitten tellen.

Ik heb nog steeds een heel goed gevoel bij deze zwangerschap, maar als we onderweg naar het ziekenhuis zijn, hoor ik toch dat zeurende stemmetje in mijn achterhoofd: 'Vorige keer dacht je ook dat alles goed zou gaan en dat liep ook verkeerd af'. 

Dat stemmetje is het kleine beetje angst dat er nog heerst. De angst die heel logisch is na alles wat we mee hebben gemaakt, maar ook heel irritant. Ik spreek het stemmetje toe: 'Jij bent angst, je bent irrationeel en een hele slechte raadgever'. 
Gelukkig kunnen Michael en ik heel goed over dit soort dingen praten en dat doen we dan ook.

In het ziekenhuis worden we stipt op tijd gehaald uit de wachtkamer. De gynaecoloog vraagt of we eerst even willen kijken en ik moet me inhouden om het woord 'ja' niet te schreeuwen. 

Omdat het vruchtje nog heel klein is, wordt er een inwendige echo gemaakt, om er zeker van te zijn dat alles goed gezien kan worden. Ik trek snel mijn broek uit en spring zowat in de stoel.

De gynaecoloog legt uit dat ze eerst even goed gaat kijken, dus dat we ons geen zorgen moeten maken als ze niet meteen iets zegt. 

De echostaaf gaat naar binnen en ik zie meteen dat het goed is. Ik zie een lichtje knipperen, en dat lichtje is het hartje van ons mooie kindje. Ik kijk naar Michael en zie aan zijn stralende gezicht dat hij het ook heeft gezien. Vervolgens bevestigen de woorden van de gynaecoloog onze bevindingen: 'Het hartje klopt mooi en het heeft precies het goede formaat'. 

Ik moet heel hard huilen, maar ik kan niet teveel bewegen, waardoor ik een beetje spastisch begin te doen. De gynaecoloog vraagt of het wel met me gaat. Of het wel met me gaat? Ha, het is nog nooit zo goed met me gegaan als nu. 

Vier dagen later

Oké vandaag moet het hem worden. 'Denk dik' of 'dik genoeg'. Ik trek mijn gelukssokken aan en ga in de stoel liggen. En al snel krijg ik goed nieuws! Het baarmoederslijmvlies is nu wel dik genoeg! De follikels bij de eierstokken zijn zoals verwacht niet gegroeid, dus mijn buik is er, net als ik, helemaal klaar voor!

Nog even langs de balie, waar ik aangemeld word voor een terugplaatsing. Dan zal ik later vandaag gebeld worden door het AMC voor een datum en tijd van de terugplaatsing. Ik vraag of het heel erg is als ik de telefoon niet meteen op kan nemen, de assistente geeft aan dat ik beter wel meteen op kan nemen, want ze weet niet zeker of ik zelf terug zal kunnen bellen. 

Dat wordt wel een klein beetje een uitdaging, want ik ga vandaag een dagje shoppen in Haarlem met mijn moeder en schoonzusje en tijdens het winkelen hoor ik mijn telefoon vaak niet overgaan. Om alle risico's hiervoor uit te sluiten, zet ik mijn geluid en trilstand op zijn allerhardst en ga op weg.

Bij mijn moeder aangekomen vraag ik of ze me even wil bellen. Zodra mijn telefoon overgaat, schieten we allebei in de lach. Dat ding gaat zo hard af dat het wel een wonder moet zijn als ik hem niet hoor.

Als mijn schoonzusje er even later ook is, stappen we in de auto, op naar Haarlem! In de auto zit ik te duimen dat ze asjeblieft bellen voordat we uit zijn gestapt. Maar dat gebeurt natuurlijk niet. Nee, er wordt precies gebeld als ik in een pashokje in de Zara in mijn ondergoed een zomerjurk over mijn hoofd sta te trekken. Ik neem snel op en hoor dat het inderdaad het AMC is.

Over anderhalve week ben ik aan de beurt en mogen we weer een baby'tje halen! Er zijn nog twee cryo's, dus de kans dat er in ieder geval één goed ontdooit is best groot. Mocht het toch niet lukken er één goed te laten ontdooien word ik gebeld. Dus dat wordt volgende week duimen dat ik niet gebeld word.

Ik vraag of ik via email nog een bevestiging van deze afspraak krijg, maar het antwoord is nee. Er wordt aangegeven dat ik het ook op kan schrijven. 

Nadat we opgehangen hebben, roep ik vanuit het hokje naar mijn moeder dat ze de datum en tijd voor me moet onthouden. Mijn moeder komt aangesneld en toetst het in op haar telefoon. Ze kan het niet laten om nog even 'Net alsof je dat vergeet' te zeggen en we grinniken naar elkaar. 

Nog anderhalve week, anderhalve week voordat we weer een baby gaan halen. Zou het deze keer dan wel gaan lukken...….

7.58 uur

Verdorie, nu begin ik toch nog zenuwachtig te worden. Ik kijk op de klok, die 7.58 uur aangeeft. Nog twee minuten wachten en dan ben ik aan de beurt.

Mijn moeder vroeg gisteren nog of ik wel een beetje kon slapen. Ik was bijna verbaasd over deze vraag, want het gaat eigenlijk prima met me. Tot nu dan. Ik voel mijn hart in mijn keel bonken en ik kan me niet eens concentreren op het lezen van een boekje. 7.59 uur. Ik zie het tijdschrift 'Happinez' op de tafel liggen en hoop dat dit een teken is. 8.00 uur. Ik zie in de weerspiegeling van de glazen kast de gyneacoloog aankomen in de gang achter me. Ik probeer in de wachtkamer altijd op deze strategische plek te gaan zitten. Naast dat je de gynaecoloog stiekem aan kunt zien komen, zit er niemand naast je en je kunt naar het televisiescherm tegenover je kijken. Op deze televisie wordt dezelfde informatie iedere paar minuten herhaald en dat werkt een soort rustgevend.

'Mevrouw Gerritsen?' Ik schrik toch nog bij het horen van mijn naam en spring half op. Ik geef de gyneacoloog een hand en loop mee naar de onderzoekskamer. Het is bijna een jaar geleden dat ik door dit smalle gangetje liep voor de terugplaatsing hiervoor. Ik kan een gevoel van 'daar gaan we weer' niet helemaal onderdrukken. 

Als ik in de stoel klim vraagt de gynaecoloog lachend of hij zich zorgen moet maken om alle blauwe plekken op mijn benen. Ze waren mij nog niet opgevallen dus ik kijk ernaar en bedenk me dat ik vast weer onbewust ergens tegenaan ben gelopen. Dit is een slimme gynaecoloog, want de spanning is meteen doorbroken voordat hij start met het maken van de echo.

Na alle echo's die ik ondertussen heb gehad, ben ik een soort van ervaringsexpert. Ik zie bij beide eierstokken een aantal follikels van rond de 1 cm. Prima, ze zijn klein dus dat zal geen probleem opleveren. Het baarmoederslijmvlies is 5,5 mm. Dat is te dun, een terugplaatsing zal er nu nog niet aankomen. 

Ik vraag aan de gynaecoloog of hij nog even naar mijn endometriosecyste wil kijken. Deze is 1,2 centimeter, zeker een centimeter kleiner dan vorig jaar. Dat vind ik wel goed nieuws. 

Ik mag me weer aankleden en vervolgens naar het kantoor van de gynaecoloog voor de uitslag. Wat ik al dacht klopt, de follikels kunnen geen kwaad, maar het baarmoederslijmvlies is te dun. Deze moet nog wat dikker worden voor de terugplaatsing, anders kan het embryo niet goed innestelen en is de poging bij voorbaat mislukt.

Over vier dagen mag ik terugkomen voor echo nummer twee in deze ronde. Ik maak me deze keer niet zo druk, maar wie weet hoe ik me over vier dagen om 7.58 uur voel....

We gaan ervoor!

19 januari 2017

Het is vandaag weer tijd voor een echo. Nummer drie alweer sinds ik begonnen ben met de stimulatiehormonen. De gynaecoloog neemt uitgebreid de tijd om te kijken en ik lig vol spanning te wachten op het oordeel. Hij zegt tegen me dat ik me een beetje moet ontspannen, maar dat kost me deze keer meer moeite dan anders. Ik wil gewoon zo graag dat het deze keer goed gaat. Ik ben pas gerust als ik een datum voor de punctie binnen heb. Ja, dan kan er ook nog van alles misgaan, er moeten natuurlijk wel eitjes in de follikels te vinden zijn, die moeten van goede kwaliteit zijn, de bevruchting moet lukken en dan moeten de embryo's ook nog genoeg doordelen. Maar als ik een punctie mag, krijg ik voor mijn gevoel tenminste een kans. En er is maar één goed eitje nodig om onze droom te verwezenlijken.

Ik probeer me te ontspannen door mijn ademhalingsoefeningen te gebruiken, dat helpt gelukkig een beetje. En dan het oordeel. Er zijn zes follikels, waarvan er waarschijnlijk vier goed genoeg zijn voor de punctie, want er is er één te groot en één te klein. De vier kandidaten moeten alleen nog wel iets doorgroeien. Over twee dagen moet ik weer terug komen en als er gebeurt wat er hoort te gebeuren, zal ik dan voor een punctie aangemeld kunnen worden. Jeetje, zou het dan toch goed komen deze keer?

Twee dagen later ga ik vol van spanning weer naar het ziekenhuis voor de doorslaggevende echo. Het gevoel dat bij me overheerst is er één van 'alles of niets' en ik ben ontzettend gespannen. Gelukkig gaat mijn man deze keer mee. Naast dat dit gezellig is, voelt het ook meteen als extra steun.

De gynaecoloog neemt ruim de tijd om te kijken en ik kijk mee. De moed zakt me in de schoenen, want persoonlijk vind ik het er niet zo goed uitzien. Er zijn er nu al twee eigenlijk te groot en de rest is wel gegroeid, maar niet heel erg veel. Ik kijk naar mijn man en schud mijn hoofd. Hij doet hetzelfde.
Maar dan kijkt de gynaecoloog me aan en zegt ineens: 'We gaan ervoor!' Hé wat, we gaan ervoor? We gaan ervoor? Ja, we gaan ervoor!

Ik word helemaal hyper, de hormonen gieren letterlijk door mijn hoofd en lijf en ik stuiter alle kanten op. We gaan ervoor! We krijgen een punctie en daarmee dus een kans! Ik heb vier goede follikels en met heel veel geluk kunnen het er zes zijn. Nou, kom maar op met dat geluk, dat hebben we wel verdiend dacht ik zo. De papieren worden naar Amsterdam gefaxt en dan is het afwachten op een telefoontje. Voor 17.00 uur zal Amsterdam mij bellen met de datum voor de punctie. Nou, het wordt nu toch wel echt heel erg spannend!

Een goed begin van het nieuwe jaar, toch?

6 januari 2017

Alles ziet er rustig uit. Zie je wel, ik zei het toch! 2017 begint alvast goed zo. Ik krijg van de gynaecoloog de goedkeuring om over twee dagen met de stimulerende hormonen te beginnen voor een nieuwe ICSI ronde. Omdat de follikels de vorige keer niet zo goed groeiden en het er weinig waren, willen ze dat ik nu een extra hoge dosering ga spuiten. Normaal gesproken geven ze niet boven de 225 eenheden en ik moet nu 300 eenheden gaan spuiten. Wow, oké. Nou dat wordt wat, denk ik bij mezelf. Mijn stemming gaat meestal niet zo gezellig samen met hormonen en als het er zoveel zijn, nou berg je dan maar.

Na vijf dagen stimulatie is het tijd voor de eerste controle van de eitjes. En ik moet zeggen, mijn stemmingswisselingen hebben zich over het algemeen aardig koest gehouden. Alleen zijn mijn darmen niet zo blij met al die hormonen en hebben ze besloten om in staking te gaan. Dat is wel naar, maar goed daar zijn genoeg middeltjes voor. En ik voel me echt uitgeput, maar goed, dan doe ik dus gewoon wat rustiger aan (want daar ben ik zo goed in).

Ik vind deze echo echt spannend, ik heb er zelfs wakker van gelegen vannacht. Ik heb mijn handen op mijn buik gelegd en hem goed toegesproken. 'Graag veel follikels alstublieft'.

De gynaecoloog begrijpt wel dat ik zenuwachtig ben, hij vindt het zelf ook een beetje spannend. Hij kijkt op het scherm en zit een beetje te turen. 'Hm. je baarmoederslijmvlies ziet er een beetje rommelig uit en ik zie maar één piepkleine follikel'.

Ja hoor, wat is dit nou weer? Dat kan toch niet? Het probleem zit niet in mijn baarmoeder, dat zit altijd in mijn eierstokken en eileiders. Mijn baarmoeder is altijd de enige van wie ik op aan kan en die besluit me dus nu ook nog eens in de steek te laten. Van alle scenario's die door mijn hoofd gingen vannacht, was dit er dus één die ik niet aan had zien komen.

De gynaecoloog vraagt of ik nog bloedverlies heb. Ja, dat is wel zo, maar echt maar een heel klein beetje. Ik wist niet dat dat zo erg was. Ik vraag aan hem of ik me al zorgen moet gaan maken, maar dat hoeft gelukkig niet. Ik moet gewoon doorgaan met spuiten en over drie dagen moet ik weer voor controle komen. Hopelijk is het bloeden dan gestopt, ziet de baarmoeder er goed uit én zijn er wat follikels te zien. Nou dat is wel een heleboel hopen.

Ik baal als een stekker, maar we geven niet op. Vol goede moed ga ik drie dagen later, na weer een nacht met weinig slaap, voor de volgende echo. Als ik plaatsneem in de wachtkamer, voel ik de zenuwen echt door mijn lijf gieren. Ik spreek mezelf toe dat ik me niet zo druk moet maken, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan als iets zo belangrijk voor je is.

Ik moet tien minuten wachten, maar het lijken er veel meer. Als ik eindelijk in de stoel lig, heb ik het echt niet meer. Op het scherm zie ik dat de gynaecoloog eerst naar de eierstokken kijkt. Rechts zitten vier follikels en links één. Allemaal tussen de 10 en 13 millimeter. Oké, weinig, maar beter dan niks. Maar hoe zit het dan met mijn baarmoeder, wil ik wel uitschreeuwen. Nou die ziet er prima uit, rustig en vijf millimeter dik. Jippie! Ik ben helemaal euforisch. Ja, vijf eitjes is weinig, maar daar begonnen we vorig jaar ook mee en dat is uiteindelijk ook allemaal goed gekomen.

Eerst goed nieuws, dan slecht nieuws en nu weer goed nieuws. Het is wel duidelijk, we zitten weer in de achtbaan. Al ben ik deze keer wel van plan om de dalingen over te slaan en de hele rit uit te zitten.