We kunnen weer!

Oké, dit zie ik toch goed, of word ik nu gek, omdat ik zo graag iets wil zien?
Ik loop met het toiletpapiertje naar Michael en vraag of hij het ook ziet. 'Het is toch roze?' Ja, hij ziet het ook. Voor ik er erg in heb sta ik gewoon te huilen. Misschien spelen hormonen ook een rol, maar ik ben gewoon zo gelukkig. Ik geloof dat ik nog nooit zo blij ben geweest met de wetenschap dat mijn menstruatie nu echt op gang begint te komen. Ja misschien de eerste keer, twintig jaar geleden. Ik was 14 en al mijn vriendinnetjes waren al ongesteld geworden, alleen ik niet. Toen mijn menstruatie dan eindelijk kwam, had ik echt het gevoel dat ik er nu echt bij hoorde.
Maar ik denk echt dat ik nu nog blijer ben. 

Het gaat weer beginnen, het hele circus gaat weer beginnen. Het kan nu ieder moment door gaan breken en dan kan ik het ziekenhuis bellen, dan mag ik weer voor een echo komen en als die goed is, kunnen we weer een cryo terug laten plaatsen. Jeetje, wat gaat dat snel ineens. 

Ik kijk in de spiegel en zie iemand met een of andere manische lach op haar gezicht terugkijken. Mijn hemel, volgens mij ben ik hartstikke gek geworden. Dat is de enige verklaring. Nee, toch niet. Het is logisch. De rust was al voorbij. De pauze is nu ook voorbij, het wachten is nu ook voorbij. Mijn lichaam heeft zijn rust genomen, de rust die het zo hard nodig had. En nu heeft mijn lichaam zelf besloten er weer klaar voor te zijn. Mijn lichaam is klaar, ik ben klaar. En het gaat goed komen, nu of later, maar het geluk staat aan onze kant, ik voel het gewoon. 

Wanneer ik de volgende ochtend wakker word, ren ik meteen naar het toilet waar ik zie dat de menstruatie dan echt is doorgebroken. Ik begin meteen met de medicatie en bel naar het ziekenhuis. Ik krijg te horen dat ik volgende week vrijdag al voor een echo mag komen. Volgende week vrijdag! Een echo! We kunnen weer!

Geduld is een schone zaak

10 maart 2017

Hé, hé. Een week te laat breekt dan eindelijk mijn menstruatie door. Ondanks dat ik weet dat de kans op een natuurlijke zwangerschap zeer klein is, kreeg ik toch weer een beetje hoop. Maar goed het is gebeurt, het is doorgebroken. Nu kunnen we dus weer verder, wat wel fijn is. Als ik uit bed stap, bel ik meteen het ziekenhuis op, om een afspraak te maken voor een echo. De telefoon is eerst weer de hele ochtend in gesprek, maar dan krijg ik ze toch te pakken en maken we een afspraak voor over twee dagen. Als ik ophang, voel ik het alweer een beetje kriebelen in mijn buik. Het is toch altijd spannend als je weer actief aan de gang gaat.

Gelukkig krijg ik tijdens de echo goed nieuws te horen, alles ziet er goed uit van binnen. De gynaecoloog is wel verbaasd om de endometriosecyste te zien, zeker als ik zeg dat deze er al bijna twee jaar zit. Ze maakt er voor de zekerheid toch maar even een foto van. Prima hoor, ik maak me er totaal geen zorgen over. Het lijkt me sterk dat er na al die tijd een probleem door zou ontstaan.

De gynaecoloog van vandaag lijkt nog het meest op een warrige professor. Zo krijgt ze de printer niet aan de praat, waardoor ze geen recept voor mijn medicatie uit kan printen, gelukkig heb ik nog een voorraadje liggen, dus ik rij van de week wel weer een keer heen en weer om het op te halen. Wat me een beetje verbaasd, is dat ze ook niet zo goed weet op welke dag van de cyclus ik nu weer terug moet komen voor de volgende echo. Je zou toch denken dat daar iets van een vast schema voor is, maar dat is schijnbaar te simpel gedacht. Omdat het vandaag zondag is, zijn de assistentes er niet, dus daar kan ze het ook niet bij navragen. Morgen dus maar even bellen.

Een dag later krijg ik te horen dat ik over negen dagen weer een echo heb. Als die echo goed is, worden we aangemeld voor een terugplaatsing. Kijk, dat is lekker snel!

Als de dag van de echo aanbreekt ben ik toch weer een beetje zenuwachtig. Op de een of andere manier heb ik altijd de irrationele angst dat ik te horen zal krijgen dat ik het allemaal wel kan vergeten en dat het toch nooit gaat gebeuren. Dat de endometriose me toch de baas is geworden. Maar gelukkig was alle spanning deze keer weer voor niets en is de echo weer goed! We worden aangemeld voor de terugplaatsing van een cryo!

Volgende keer beter

2 februari 2017

Bloed. Er zit bloed in mijn onderbroek. Maar ik maak mezelf wijs dat dit niets hoeft te betekenen. Ik trek mijn broek weer aan en loop met mijn vriendinnetje mee naar haar auto. We hebben elkaar al veel te lang niet gezien en gaan vanmiddag even lekker lunchen en bijkletsen. Die afleiding kan ik wel gebruiken, want de dagen kruipen voorbij. Een traject om zwanger te worden is in zijn geheel al zwaar, maar die wachtweken vind ik nog het meest vreselijk. Je voelt en hoopt van alles maar je weet niks. Wachten, wachten, wachten. Iets waar ik nog steeds niet beter in ben geworden.

Samen met mijn vriendin heb ik een heerlijke middag. Lekker eten, gezelligheid, de uren vliegen voorbij. Als ik weer thuiskom, kan ik de verleiding niet weerstaan om meteen weer even in mijn broek te kijken ('broekloeren' zoals wij ervaren kinderwensers dat noemen). Weer bloed. Oké nu begin ik toch wel een beetje in paniek te raken. Nu al ongesteld? Maar dat kan toch helemaal niet? Ik mag pas over een week testen. Hoe kan dit nu weer?

Oké, het kan alle kanten nog op. Maar toch krijg ik een flashback naar anderhalf jaar geleden. Toen begon het ook met licht bloedverlies, dachten we ook dat het alle kanten nog op kon en toen is het niet goed afgelopen. Ik probeer de rest van de dag afleiding te zoeken, maar echt goed lukt dat toch niet.

's Avonds stuurt mijn moeder een berichtje hoe het met me gaat. En liegen tegen mijn moeder, dat kan ik gewoon niet. Ik bel haar op om te zeggen dat het niet zo goed gaat en vertel haar over de situatie van vandaag. Terwijl ik aan het praten ben, breek ik en stromen de tranen over mijn wangen. Mijn moeder reageert heel lief en we geven elkaar een dikke virtuele knuffel, daar knapt een mens van op.

Net als ik de telefoon op heb gehangen, krijg ik ontzettende krampen in mijn buik. Dit is het dan, denk ik. Einde verhaal. Over en uit. Ik ga naar het toilet en dan, dan zijn de krampen zo snel als ze kwamen ook weer verdwenen. O mijn God, wat is dit zenuwslopend. Ik loop naar mijn man en kruip bij hem op schoot. En zo blijven we een tijdje zitten, elkaar stevig vasthoudend. Want, hoe dit ook afloopt, we hebben de liefde en we hebben elkaar, en dat is iets wat we nooit kwijt zullen raken.

Als ik de volgende ochtend wakker word, weet ik het zeker. Dit is niet goed. De menstruatie is in alle hevigheid doorgebroken. Toch bel ik voor de zekerheid nog even met het ziekenhuis om te vragen of het normaal is dat mijn menstruatie een week na de terugplaatsing al is begonnen. Ik krijg te horen dat dit inderdaad kan. Er word me geadviseerd om wel alsnog een zwangerschapstest te komen doen volgende week, want in uitzonderlijke gevallen wil het nog weleens zo zijn dat iemand toch zwanger blijkt te zijn na een menstruatie. Ze drukt me wel op het hart dat ze me hiermee geen valse hoop wil geven, omdat de kans echt heel erg klein is. Nou die hoop had ik nu ook al niet meer en daar komt met deze opmerking echt geen verandering in.

Jeetje zeg, het voelde zo goed deze keer.  Een verse start, een goed begin van het nieuwe jaar. We hadden er rekening mee gehouden dat het niet zou lukken, maar we waren echt optimistisch. Helaas mocht het deze keer toch weer niet zo zijn. Maar opgeven doen we niet. Volgende keer beter.....

Hoofd en hart

21 november 2016

Shit, mijn telefoon gaat, dat is natuurlijk de gynaecoloog. Ik zit in de auto en kan dus niet opnemen, maar het moet. Ik kwak de auto aan de kant en hoop maar dat er niet net toevallig politie voorbij komt. Ik zet mijn alarmlichten aan en neem op. Het is inderdaad de gynaecoloog om me bij te praten over het overleg van drie dagen geleden.

Hij vertelt me dat we de eerstvolgende cyclus meteen weer verder mogen. Yes! Deze keer moet ik in plaats van op dag vijf, op dag drie van de cyclus komen. Ze gaan dan kijken of de cyste echt weg is en of er al kleine follikels aanwezig zijn. Zo kunnen ze precies de juiste hoeveelheid hormonen voor de stimulatie instellen.

Zingend rij ik verder terug naar huis waar ik mijn man het goede nieuws vertel. Van alles wat we vandaag hadden kunnen horen, was dit toch wel de beste uitkomst!

De euforie is echter van korte duur, want twee dagen later begin ik 's avonds ineens te bloeden. Het is niet echt een menstruatie, maar het is natuurlijk ook niet goed. De volgende dag bel ik het ziekenhuis, waar ik een afspraak krijg voor een echo. De echo wordt ingepland op dag drie van de cyclus, voor het geval het wel een echte menstruatie mocht betreffen.

Twee dagen later ga ik naar het ziekenhuis. Helaas weer onder werktijd, maar gelukkig is er nu ook weer een collega die me op kan vangen tijdens mijn afwezigheid.

Aangekomen in het ziekenhuis zeg ik tegen de gynaecoloog dat ik zeker weet dat ik geen echte menstruatie heb gehad, want gistermiddag is het bloeden gestopt. Ook heb ik amper buikpijn gehad, terwijl ik tijdens een echte menstruatie niet eens normaal kan staan zonder een flinke dosis paracetamol en ibuprofen.

Bij het maken van de echo bevestigt de gynaecoloog mijn gevoel, er is geen sprake geweest van een menstruatie. Het baarmoederslijmvlies is nog dik. Hij neemt nog even een kijkje in de rechter eierstok, waar die dikke cyste me nog steeds aanstaart. En hij is weer een centimeter gegroeid.

Ik vraag de gynaecoloog of die cyste echt geen kwaad kan en of hij zeker weet dat het niks met endometriose te maken heeft. Volgens hem is dat echt niet zo. Ik gooi hem voor de voeten dat hij twee jaar geleden ook zei dat er niks aan de hand was en toen lag ik een paar maanden later met een ernstige dubbele ontsteking in het ziekenhuis. Hij zegt nogmaals dat ik me echt geen zorgen moet maken en dat dit gewoon weer domme pech is. Natuurlijk. Aangenaam, ik ben Patty 'Domme pech' Gerritsen.

Ik krijg een kuur primolut mee, een hormoonkuur om tussentijdse bloedingen te stoppen. De hoop is dan dat als de kuur klaar is over een week, ik een goede menstruatie krijg, de cyste uit zichzelf weggaat en dat we dan met een schone lei weer kunnen beginnen.

Ik rij snel terug naar mijn werk en laat alle informatie nog even door mijn hoofd gaan. Ik bedenk me ineens dat ik eigenlijk helemaal geen leuk nieuws heb gekregen. De cyste is gegroeid en we mogen de komende cyclus nog niet verder met ICSI. O mijn God, nee hé, ik ben toch niet op dat punt gekomen waarbij je zo vaak vervelend nieuws hebt gehad dat het je allemaal niks meer kan schelen!?

Ik zet een zielig liedje aan op de radio en probeer te huilen, maar dat lukt tot mijn frustratie niet. Mijn hoofd is verdrietig, maar mijn hart doet niet mee. 

Weer aangekomen op mijn werk, loop ik als een zombie rond. Ik ben blij als ik eindelijk naar huis mag, waar ik mijn man op de bank zie zitten.

Hij staat op en geeft me een dikke knuffel. Hij kijkt me aan en vraagt me hoe het gaat. Mijn reflex gaat weer aan: 'Goed hoor'. We praten even over de afspraak bij de gynaecoloog en mijn man vraagt wat ze gaan doen als de cyste niet vanzelf weggaat. En dan gebeurt het, de muur brokkelt af. Er rolt een traan over mijn wang en ik zeg dat ik het niet wil weten. Mijn man snapt me en laat het onderwerp rusten. En ik, ik ben bang, maar ook opgelucht. Mijn hoofd en hart zitten weer op één lijn. 

Zon, zee en een dagje niksen

10 juli 2016

Ik word wakker en het is pikzwart om me heen. Ik knipper een paar keer met mijn ogen en weet even niet waar ik eigenlijk ben. Ik kom overeind en besef me, ik ben natuurlijk in de slaapkamer van ons appartement! Mijn man en ik hebben onszelf verwend met een heerlijke week vakantie in Spanje. We hadden eigenlijk besloten om niet op vakantie te gaan, maar bedachten ons dat een weekje eruit ons goed zou doen. En ik moet zeggen, dit was de beste beslissing die we hadden kunnen nemen. We zijn hier nu drie dagen en we vermaken ons volop. Het is prachtig weer en we ontspannen even helemaal.

Ik sta op om naar het toilet te gaan en dan breekt de hel los. Ik voel het komen, maar het is al te laat. Een vloedgolf van bloed stroomt langs mijn benen naar beneden. Ik ren naar de badkamer en ga op het toilet zitten. Bloed, overal waar ik kijk zie ik bloed, ik geloof dat ik even niet goed wordt.

Eerst knap ik mezelf op en daarna maak ik de vloer en de badkamer schoon. Ik loop terug naar de slaapkamer en sla de deken opzij om te zien dat de lakens gelukkig niet zijn aangedaan. Ik neem een paar pijnstillers in en ga terug naar bed. Met een diepe zucht staar ik naar het plafond. Ik weet niet wat erger is, het feit dat ik wéér ongesteld ben geworden (want niet zwanger) of het feit dat ik op vakantie ongesteld ben geworden.
Ik bedenk me dat als je ongesteld wordt, je beter op vakantie kunt zijn dan aan het werk. Nu kan ik tenminste rustig aan doen.

Slapen lukt niet meer, maar, zoals mijn moeder altijd zegt, slaap je niet, rust je toch. Ik pak mijn boek erbij en wacht geduldig tot mijn man ook wakker wordt. Ik haal broodjes en we ontbijten samen op het balkon, waar ik me afvraag hoe ik deze dag het best kan besteden.

'Ik heb eigenlijk wel zin om naar het strand te gaan.'
'Zou je dat nou wel doen? Het lijkt me niet erg handig, er is daar nergens een toilet in de buurt.'
Ja, maar ik wil het zo graag.'
'Hoe is het met de pijn in je buik?'
'Hm.'
'Niet best dus?'
Ja, nou ja het gaat wel.' 'Nou ja, nee eigenlijk niet zo best.'
'Lieverd, laten we dan een dagje bij het appartement blijven.'
'Nee, dat is leuk. Zijn we in een prachtig land, het is mooi weer, en dan de hele dag hier zitten, wat is daar nou aan?'
'Denk je zelf niet dat dat het beste zou zijn?'
'Ja, natuurlijk is dat het beste. Maar dan wil ik het nog niet.'

Ik kijk naar mijn man en weet dat hij gelijk heeft. Ik moet mezelf in deze staat geen dagje strand aandoen. 

'Oké, we blijven hier, maar dan hoef ik het nog niet leuk te vinden.'
Ik krijg een glimlach terug. 'Nee, natuurlijk niet'.

Terwijl ik mijn boek pak, kijk ik langs de hoge muren van het appartementencomplex en zie ik de zon opkomen boven de bergen. Zo dichtbij, maar zo ver weg.

Maar hé, ze zijn er wel.